หนังสือธรรม คือที่พึ่งแห่งใจ โดยพระราชภาวนาวชิรญาณ วิ. (สุรศักดิ์ เขมรังสี)

✨ เพ่งตนเป็นบัณฑิต เพ่งความผิดคนอื่นเป็นคนพาล ✨

ในชีวิตประจำวัน เราอาจมองเห็นข้อบกพร่องของผู้อื่นได้ง่าย เห็นว่าใครควรปรับอะไร หรือควรทำอะไรให้ดีกว่าเดิม แต่หลายครั้งกลับลืมหันกลับมามองตนเองว่า วันนี้เราคิดดี พูดดี และทำดีมากพอแล้วหรือยัง

ข้อธรรมนี้จึงเตือนใจให้เรา “เพ่งตน” ไม่ใช่เพื่อกล่าวโทษตนเอง แต่เพื่อให้มีสติรู้เท่าทันความคิด คำพูด และการกระทำของเรา หากมีสิ่งใดที่ยังบกพร่อง ก็ปรับแก้ด้วยความตั้งใจ หากมีสิ่งใดที่เคยผิดพลาด ก็ใช้เป็นบทเรียนในการดำเนินชีวิตให้ดีขึ้น

เพราะการทำความดี ไม่จำเป็นต้องเริ่มจากสิ่งที่ยิ่งใหญ่เสมอไป แต่มันสามารถเริ่มได้จากการลดการเพ่งโทษต่อผู้อื่น หันกลับมาดูแลใจของตนเอง และตั้งใจทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดในทุกวัน

เมื่อแต่ละคนเริ่มต้นทำความดีจากใจของตน ความดีเล็ก ๆ เหล่านั้นย่อมค่อย ๆ แผ่ขยายไปสู่ครอบครัว คนรอบข้าง และสังคม ให้งดงามและร่มเย็นยิ่งขึ้น

เพราะผู้ที่รู้จักมองตนเอง ย่อมมีโอกาสแก้ไขตนเอง และค่อย ๆ นำพาชีวิตไปสู่หนทางที่ดีงามยิ่งขึ้น

คมธรรมจากหนังสือ : ธรรม คือที่พึ่งแห่งใจ